ΠΑΓΩΤΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

 

Περσικά παγωτά στη μέση της ερήμου το 400 π.Χ.

 

 Από την επιβεβαίωση της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, πεδίο μεγάλου ενδιαφέροντος για τη σπατάλη και εξοικονόμηση ενέργειας αποτελεί ο κλιματισμός, που υπολογίζεται πως καταναλώνει το 10% της παγκόσμιας κατανάλωσης ρεύματος [α]. Η πίστη στην παντοδυναμία του κλιματιστικού ως σύγχρονου τοτέμ της άνεσης και του ελέγχου του περιβάλλοντος ζωής και εργασίας κλονίστηκε από την αύξηση των τιμών της ενέργειας. 

 

Περσικά παγωτά στη μέση της ερήμου το 400 π.Χ.

 Το 2013 (στον απόηχο του θανατηφόρου παρισινού καύσωνα του 2003) δημοσιεύτηκε μελέτη που επιχείρησε να αξιολογήσει την επίδραση του κλιματισμού στην αύξηση της θερμοκρασίας της πόλης [β]. Οποιοδήποτε σύστημα ψύξης απλά μεταφέρει τη θερμότητα από το χώρο που βρισκόμαστε σε κάποιον άλλο, ενώ θερμαίνεται και το ίδιο λόγω της λειτουργίας του - αρκεί να αγγίξουμε την πίσω πλευρά του ψυγείου για να το νιώσουμε. Ένα από τα βασικά ευρήματα ήταν πως η αύξηση της θερμοκρασίας ήταν μεγαλύτερη τη νύχτα, παρά την ημέρα. Ένα δεύτερο ήταν πως η χρήση μικρών, ξηρών μονάδων (μικρά κλιματιστικά) έκανε την κατάσταση πολύ χειρότερη αν γινόταν σε βάρος κεντρικής ψύξης (π.χ. συστήματα υγρής ψύξης σε ολόκληρα κτίρια). Πιο συγκεκριμένα, η προβολή της επιστημονικής ομάδας για τις συνθήκες στις δικές μας δεκαετίες έδινε μια αύξηση θερμοκρασίας στο Παρίσι έως και 2 °C την ημέρα και 3 °C τη νύχτα. 

 Έχει λοιπόν και πρακτικό ενδιαφέρον η μελέτη των τρόπων με τους οποίους είχε λυθεί ανά τους αιώνες το ζήτημα της ψύξης. Η συσσωρευμένη τεχνική εμπειρία και γνώση αιώνων δε μπορεί ποτέ να μεταφερθεί αυτόματα στο σήμερα, αλλά μπορεί πάντα να αναλυθεί και να δώσει μια σειρά εργαλεία με σύγχρονες εφαρμογές. Οπότε και σήμερα θα επικεντρωθούμε στο προχριστιανικό περσικό παγωτό. 

 Ή, πιο συγκεκριμένα, σε ένα από τα είδη υπαίθριων ψυγείων που επέτρεπαν να διατηρείται διαθέσιμος πάγος για την παρασκευή παγωμένων επιδορπίων (π.χ. paloodeh) στη μέση του καλοκαιριού και της ερήμου. Οι κατασκευές αυτές, ονομαζόμενες “yakhchāl” [γ] (“λάκκοι με πάγο” στα περσικά) εξωτερικά έμοιαζαν με έναν -όχι πολύ εντυπωσιακό- ανεστραμμένο κώνο. Εσωτερικά όμως αποτελούνταν από ένα σύνολο εξαιρετικών καινοτομιών κλιματισμού που μπορεί να στέγαζε έναν αποθηκευτικό χώρο έως και 5.000 κυβικών μέτρων (!). Μία τεχνολογία ώριμη ήδη το 400 π.Χ., που μόνο μέρη της θα δούμε για λόγους συντομίας. 

 Πρώτα απ’ όλα, το υλικό κατασκευής (τύπος τούβλου πάχους έως και δύο μέτρων από άμμο, πηλό, ασπράδι αυγών, κατσικότριχα, ασβέστη και στάχτη) αποτελούσε εξαιρετικό μονωτή, προστατεύοντας το εσωτερικό από την ακτινοβολία και τη θέρμη του ημερήσιου αέρα. Δεύτερον, χρησιμοποιούνταν ανεμοπαγίδες [δ], ειδικά ανοίγματα και κατασκευές που εκμεταλλεύονταν τα διαθέσιμα ρεύματα αέρα, απομακρύνοντας τον αέρα που ζεσταινόταν και κρατώντας τον πιο ψυχρό διαθέσιμο αέρα. 

 Τρίτη και σημαντικότερη ίσως καινοτομία ήταν η σύνδεση αυτών των κατασκευών με παραδοσιακά συστήματα υπόγειων αγωγών νερού (qanat). Έτσι οι ανεμοπαγίδες όχι απλά έδιωχναν το ζεστό αέρα, αλλά τραβούσαν αέρα πολύ πιο κρύο από τον εξωτερικό, ψυχόμενο από την επαφή με το υπόγειο νερό. Σε περιοχές με υπολογίσιμο υψόμετρο, αξιοποιούνταν μάλιστα η υπόγεια αυτή παροχή νερού για την παραγωγή πάγου επιτόπου τις νύχτες του χειμώνα που ήταν αρκετά κρύες, αντί για τη μεταφορά του από τα κοντινά βουνά. 

 Τόσο τα τούβλινα αυτά ψυγεία, όσο και οι υπόγειοι αγωγοί νερού επέτραπαν την καλλιέργεια και τη φύλαξη τροφίμων συμβάλλοντας στην μετατροπή εξαιρετικά άνυδρων περιοχών σε σημαντικούς και ζωντανούς οικισμούς. Επιτρέποντας μέχρι και την παραγωγή παγωμένων γλυκισμάτων στο μέσο του καλοκαιριού. 

 Επιστρέφοντας στο σήμερα, υπάρχουν μέρη αυτής της συσσωρευμένης γνώσης που μας αφορούν για τις σύγχρονες προκλήσεις:  Επιστρέφοντας στο σήμερα, υπάρχουν μέρη αυτής της συσσωρευμένης γνώσης που μας αφορούν για τις σύγχρονες προκλήσεις:

·            Κατ’ αρχάς, η ίδια η σημασία των έργων κοινής ωφελείας, τα οποία έχουν δυνατότητες που δεν υπάρχουν σε μικρές κλίμακες.

·            Τη σημασία των λύσεων που παίρνουν υπ’ όψιν της τοπικές συνθήκες, καθώς όλα τα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά αυτών των κατασκευών εκπορεύονταν από τη μορφολογία και το κλίμα της εκάστοτε περιοχής.

·            Τη σημασία τρόπων ψύξης που να λειτουργούν με μηχανικό τρόπο αντί της πρόκρισης της ηλεκτρικής, ατομικής θέρμανσης [ε, στ].

·            Τέλος, τη σημασία της βιωσιμότητας και της οικονομίας σε βάθος χρόνου που μπορούν να πετύχουν συλλογικοί τρόποι ψύξης και θέρμανσης σε αντίβαρο της βραχυπρόθεσμης “ευκολίας”, όπως δείχνει η μελέτη για το Παρίσι.

 

 [α] Iea. (n.d.). The future of cooling – analysis. IEA. Retrieved September 29, 2022, from https://www.iea.org/reports/the-future-of-cooling 

 [β] De Munck, Cécile & Pigeon, G. & Masson, Valéry & Marchadier, Colette & Meunier, Francis & Bousquet, Pierre & Tremeac, Brice & Merchat, Michèle & Poeuf, Pierre & Lemonsu, Aude. (2013). How much air conditioning can increase air temperatures for a city like Paris (France)?. International Journal of Climatology. 33. 210-227. 10.1002/joc.3415. 

 [γ] Mahdavinejad, M., & Javanrudi, K. (2012). Assessment of Ancient Fridges: A sustainable method to storage ice in hot-arid climates. Asian Culture and History, 4(2). https://doi.org/10.5539/ach.v4n2p133 

 [δ] Amirkhani, Aryan & Ehsan, Zamani & Saidian, Amin & Khademi, Masoud. (2010). Wind Catchers: Remarkable Example of Iranian Sustainable Architecture. Journal of Sustainable Development. 3. 10.5539/jsd.v3n2p89. 

 [ε] Mahdavinejad, M., & Khazforoosh, S. (2014, January 23). Combination of wind catcher and chimney for more energy efficient architectural buildings. Sustainable Energy. Retrieved September 29, 2022, from http://pubs.sciepub.com/rse/2/1/7/ 

 [στ] Saadatian, O., Haw, L. C., Sopian, K., & Sulaiman, M. Y. (2012). Review of Windcatcher Technologies. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 16(3), 1477–1495. https://doi.org/10.1016/j.rser.2011.11.037 

 Έκτωρ-Ξαβιέ Δελαστίκ, 

 Εφαρμοσμένος Φυσικός, Υ.Δ. Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών 

•      Πληροφορίες από naftemporiki.gr

Εξάρχεια ξηλώθηκε το άγαλμα της πλατεία !!

 

Εξάρχεια: Ξηλώθηκε το άγαλμα της πλατείας - Η ιστορία του

Το άγαλμα - φανοστάτης που επί σειρά πολλών ετών κοσμούσε την πλατεία Εξαρχείων απομακρύνθηκε. Ειδικά συνεργεία το ξήλωσαν το πρωί της Παρασκευής 23/9 προκειμένου να συνεχιστούν οι εργασίες κατασκευής του μετρό, παρά τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων.

Το άγαλμα- φανοστάτης της πλατείας Εξαρχείων

Από το πρωί πολίτες είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία προκειμένου να εμποδίσουν τα συνεργεία να ξηλώσουν το άγαλμα. Μάλιστα κάποιοι ξάπλωσαν στο πεζοδρόμιο, όπως διαβάζουμε σε αναρτήσεις στο twitter.

     

Ποια θα είναι όμως η τύχη του αγάλματος; Σύμφωνα με όσα γράφει ο δημοτικός σύμβουλος της Αθήνας Γιώργος Αποστολόπουλος, αρχικά προτάθηκε και αποφασίστηκε να μεταφερθεί οριστικά σε άλλη περιοχή της Αθήνας, στη συνέχεια όμως ο δήμαρχος αποφάσισε την "προσωρινή" μετεγκατάστασή του.

 

Ο κ. Αποστολόπουλος σημειώνει ωστόσο:

"Γνωρίζουμε όμως ότι για την Ελλάδα και πολύ περισσότερο για την ηγεσία του Δήμου που δεν φημίζεται για την πολιτική της αξιοπιστία, "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού"! Το είδαμε με τα... προσωρινά έργα στην Πανεπιστημίου (...).Το γλυπτό θα πρέπει απλά να αποθηκευτεί, να συντηρηθεί και να επιστρέψει στη αρχική του θέση, στα Εξάρχεια".

"Περαιτέρω, η Δημοτική αρχή με αντίστοιχες εισηγήσεις της, εξαφανίζει οριστικά το άγαλμα της Κυβέλης από την οδό Ακαδημίας ενώ αποψιλώνει από γλυπτά την πλατεία Κολωνακίου, δημιουργώντας μία "Πλατεία Φιλικής Εταιρείας" χωρίς τα αγάλματα των Φιλικών!

Τέλος τι να πει κανείς όταν καταφέρνει να "μπερδέψει" την πλατεία Λέοντος Αυδή με την προτομή του Αντώνη Σαμαράκη;

Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί η σημερινή πολιτική ηγεσία αλλοιώνει την ιστορία και την ταυτότητα της Αθήνας με καταστροφικούς νεωτερισμούς και πολιτικούς αριβισμούς που δεν έχουν προηγούμενο. Προσβάλλει μετά το Σύνταγμα και την Πανεπιστημίου, τα ιστορικότερα σύμβολα της πόλης μας" τονίζει ο ίδιος.

Το ιστορικό άγαλμα

Η ιστορία του αγάλματος

Δημιουργίας των Γαλλικών χυτηρίων Antoine Durenne, το άγαλμα - φανοστάτης τοποθετήθηκε κατά τη ρυμοτομική οριοθέτηση της πλατείας τη δεκαετία του ’60, επί Δημαρχίας Γεωργίου Πλυτά, μετά τις πιέσεις από τον Σύλλογο Εξαρχείων, όπως αναφέρει το Oneman.gr.

Βάσει όσων αναφέρει η ιστορικός τέχνης Ζέτα Αντωνοπούλου στο βιβλίο "Τα γλυπτά της Αθήνας",  «η χρονολογία κατασκευής του έργου πρέπει να τοποθετείται μετά το 1900, καθώς παλιότερα το χυτήριο δούλευε αποκλειστικά με χυτοσίδηρο».

Οι Τρεις Ερωτίδες στα Εξάρχεια έχουν στα χέρια τους ένα κοχύλι, ένα αγγείο και ένα μουσικό όργανο.

Με πλούσια κόμη, στεφάνια στα μαλλιά και κομψά σπασίματα στον κορμό τους, οι τρεις μικροί Έρωτες (ύψους περί το 1,30 μ. ο καθένας) είναι στραμμένοι προς τις τρεις πλευρές της πλατείας, αποπνέοντας ένα μείγμα αθωότητας και ελευθερίας.

Τα τρία αυτά πλάσματα είδαν «τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη να σιγοτραγουδά γυρνώντας σπίτι του και τον Κωστή Παλαμά πιο πέρα με τις φιλολογικές βραδιές που διοργάνωνε, είδαν με ένα χαμόγελο τον Δημήτρη Χορν να πολιορκεί την Έλλη Λαμπέτη και ανταπέδωσαν τον χαιρετισμό του Νικόλα Άσιμου και του Βασίλη Ραφαηλίδη», όπως έγραψε ένας από τους κατοίκους της περιοχής για το άγαλμα-σύμβολο των Εξαρχείων.

 ΠΗΓΗ: https://www.news247.gr

Υ.Γ. Φανταστείτε τι γίνεται για κάτι παρόμοιο σαν το άγαλμα των Εξαρχείων στις Η.Π.Α.

ΣΤΟ ΧΑΙΔΑΡΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ [ίσως και του κόσμου μας]

 

Χθες στις 19:00 το απόγευμα, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου ο Δήμος Χαϊδαρίου φώτισε και φέτος τη μεγαλύτερη φυσική καρδιά της Ευρώπης.

Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, η πέτρινη καρδιά, στο παλιό νταμάρι της πόλης, λαξεύτηκε από ένα φαντάρο που υπηρετούσε στο Χαϊδάρι, "τον Αλέξανδρο", για το μεγάλο του έρωτα και είναι ορατή σχεδόν απ' όλη την Αττική.

«Θέλουμε να στείλουμε σε όλη την Αττική ένα μήνυμα αγάπης και αλληλεγγύης, ένα μήνυμα ότι η ζωή πάντα θα προχωρά μπροστά και πάντα θα κερδίζει» τονίζει ο Δήμαρχος Χαϊδαρίου, Βαγγέλης Ντηνιακός.

 

Τζαμί, ώρα 0

Ούτε ένας κατασκευαστής δεν δήλωσε διατεθειμένος να «χτυπήσει» το έργο της κατασκευής του τεμένους στον Βοτανικό και σήμερα, κλείνοντας έτσι «άδοξα» τον πρώτο κύκλο προσπαθειών της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων  Έργων να υλοποιήσει την διεθνή δέσμευση του Πρωθυπουργού πως «το τέμενος θα χτιστεί».

Σήμερα πραγματοποιήθηκε η τρίτη  κατά σειρά απόπειρα δημοπράτησης του έργου, η οποία είχε την ίδια κατάληξη με τις προηγούμενες δύο. Κηρύχθηκε άγονη.

Οι περίπου 25 κατασκευαστικές εταιρείες που έχουν λάβει τα τεύχη δημοπράτησης δεν κατέθεσαν προσφορές αφού όπως υποστηρίζουν κύκλοι προσκείμενοι σε αυτές, το κόστος που έχει προϋπολογίσει το κράτος δεν ανταποκρίνεται στις ειδικές ανάγκες του έργου.

Οι ίδιοι κύκλοι δηλώνουν πως η αρνητική δημοσιότητα γύρω από το θέμα, η ψυχολογική φόρτιση πολλών πολιτών και η άνοδος της ακροδεξιάς στην χώρα, είναι παράγοντες που δεν έχουν ληφθεί υπόψη και που κατά την δική τους άποψη τουλάχιστον, είναι ικανοί να δημιουργήσουν σειρά προβλημάτων στην κατασκευή.

Κάποιοι μάλιστα δηλώνουν πως φοβούνται ακόμη και σαμποτάζ στο εργοτάξιο, σημειώνοντας με νόημα πως το κόστος φύλαξης και ασφάλισης του συγκεκριμένου έργου δεν μπορεί να είναι το ίδιο με μια οποιαδήποτε άλλη οικοδομή αντίστοιχων μεγεθών.

Αυτό που φαίνεται πως θα συμβεί στις επόμενες 45 μέρες, μέσα στις οποίες θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η νέα προσπάθεια δημοπράτησης, είναι προφανώς η πρόβλεψη κάποιων εκ των ζητημάτων που θέτουν οι κατασκευαστές στο νέο τεύχος.

Όπως είπαν στο dogma.gr κυβερνητικοί αξιωματούχοι που παρακολουθούν την εξέλιξη του θέματος, υπάρχουν επιφυλάξεις για τους πραγματικούς λόγους πίσω από τους φόβους των υποψηφίων κατασκευαστών για το αν είναι πράγματι υπαρκτοί ή αν εντάσσονται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προσπάθειας να ανέβει ο προϋπολογισμός του έργου.

«Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για φόβους ασφάλειας, όταν το εργοτάξιο θα βρίσκεται μέσα σε στρατιωτική βάση» είπε χαρακτηριστικά στο «dogma.gr» άνθρωπος που παρακολουθεί την εξέλιξη του θέματος.

Σχεδία για χάρη ενός αστέγου

«Κάθε μέρα, 122 περιοδικά δρόμου, όπως αυτό που κρατάτε στα χέρια σας, βοηθούν αστέγους σε όλο τον κόσμο να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Μέχρι σήμερα, με την υποστήριξη εκατομμυρίων αναγνωστών, όπως εσείς, 240.000 πωλητές σε 40 χώρες έχουν εξασφαλίσει τα προς το ζην και έχουν αλλάξει τις ζωές τους». Η σημείωση στο συνοδευτικό φυλλάδιο κερδίζει μια πρώτη προσοχή. Τι συνοδεύει; Μα το πρώτο περιοδικό δρόμου στην Ελλάδα.

Η «Σχεδία» κάνει την Τετάρτη, την εμφάνισή της στους δρόμους της Αθήνας.
Όχι σε περίπτερα.
Τα σημεία διανομής του περιοδικού δεν είναι σημεία. Αλλά άνθρωποι. Άστεγοι, άνεργοι, «εκείνοι που στέλνουμε στο διάολο καθημερινά», όπως ειπώθηκε στην  παρουσίαση του περιοδικού. Ένα περιοδικό, λοιπόν, που πωλείται αποκλειστικά από ανθρώπους που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, από διαπιστευμένους πωλητές.

 Ίσως σε μια έμμεση προσπάθεια να αποκτήσουν στην κοινωνία ξανά ονοματεπώνυμο.
Το περιοδικό δρόμου, από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΜΚΟ, θα κυκλοφορεί την τελευταία Τετάρτη κάθε μήνα, 11 φορές τον χρόνο (εκτός Αυγούστου), με τιμή πώλησης 3 ευρώ. Άνθρωποι, που διαπιστωμένα ανήκουν στις ευάλωτες ομάδες, θα προμηθεύονται το περιοδικό στη μισή τιμή, μαζί με μια ειδική κάρτα με τα στοιχεία τους κι ένα διακριτικό γιλέκο και έπειτα θα το πωλούν στην αναγραφόμενη τιμή των 3 ευρώ, κρατώντας τα κέρδη (1,5 ευρώ από κάθε τεύχος) για τον εαυτό τους. Κάθε νέος πωλητής θα λαμβάνει δωρεάν δέκα αντίτυπα (ως αρχικό κεφάλαιο) και όταν τα πουλήσει μπορεί να χρησιμοποιήσει το αρχικό κεφάλαιο για την αγορά άλλων στο 50% της ονομαστικής τους αξίας.
Η «Σχεδία» (με το περιοδικό «Δρομολόγια» στο παρελθόν να έχει την πρωτοκαθεδρία στην Ελλάδα στα περιοδικά δρόμου) γίνεται το νεότερο μέλος του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων Δρόμου, που κυκλοφορούν σε άλλες 121 χώρες του κόσμου εδώ και πολλά χρόνια, σε ένα επιτυχημένο μοντέλο. Από την Αυστραλία ως την Νότια Κορέα και από τη Σουηδία ως τη Χιλή η συνολική αναγνωσιμότητα ξεπερνά τους 6 εκατ. αναγνώστες ανά έκδοση παγκοσμίως, με κέρδη για τους πωλητές άνω των 40.000.000 δολαρίων.
«Η Σχεδία δεν είναι ελεημοσύνη. Ο αναγνώστης αγοράζει ένα προϊόν, ένα δημοσιογραφικό περιοδικό ποικίλης ύλης» είπε ο Χρήστος Αλέφαντης, διευθυντής σύνταξης του περιοδικού κατά τη σημερινή παρουσίαση, προσθέτοντας: «Προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσους τα πωλούν να απεγκλωβιστούν από την κοινωνική απομόνωση».

μιά διαφορετική εικόνα της Μεσσηνίας μας

Αποκαλυπτήρια της Προτομής του ΝΙΚΗΤΑΡΑ

Πραγματοποιήθηκαν χθες, Κυριακή 10 Ιουνίου, στις 8.00 το βράδυ,

 στην κατάμεστη από κόσμο, Πλατεία 23ης Μαρτίου, τα αποκαλυπτήρια της Προτομής του ΝΙΚΗΤΑΡΑ από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας, το Δήμαρχο Καλαμάτας και τον Εκπρόσωπο της Τοπικής Κοινότητας Νέδουσας.

Στην εκδήλωση παρευρέθησαν ο Αντιπεριφερειάρχης Μεσσηνίας, Δήμαρχοι του Νομού Μεσσηνίας, Επικεφαλής Δημοτικών Παρατάξεων, Εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, Περιφερειακοί και Δημοτικοί σύμβουλοι, Πρόεδροι Τοπικών Κοινοτήτων, πολλοί Νεδουσαίοι και Αλογόνιοι ντυμένοι με παραδοσιακές φορεσιές, αλλά και δεκάδες δημότες.
Αξίζει να σημειωθεί και η παρουσία των απογόνων της οικογένειας Νικηταρά.
Ο Δήμαρχος, στο χαιρετισμό του αναφέρθηκε στην πολύτιμη συνεισφορά του Μεσσήνιου ήρωα, ΝΙΚΗΤΑΡΑ και ευχαρίστησε το Γλύπτη κ. Κωνσταντίνο Δούση, ο οποίος φιλοτέχνησε την Προτομή.

Στη συνέχεια, ακολούθησε ομιλία από τον κ. Μάριο Αθανασόπουλο, Ιστορικό, καταγόμενο από τη Νέδουσα, ο οποίος έκανε αναφορά στη ζωή του ήρωα της Επανάστασης και την ανιδιοτελή προσφορά του στην Πατρίδα.

Τέλος, η εκδήλωση έκλεισε με παραδοσιακούς χορούς από τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Νεδουσαίων», οι οποίοι, με τις πολύχρωμες παραδοσιακές φορεσιές τους, παρουσίασαν ένα ξεχωριστό και εντυπωσιακό θέαμα.